IJsselstein (1)

Als altijd was het deze week weer een groot feest om in Nijmegen de Vierdaagse te lopen. Geen ideale voorbereiding zou je denken, maar een Vierdaagse ‘zomaar’ laten schieten zag ik na 41 keer echt niet zitten, ik moest en zou ook het cijfertje 42 aan mijn medaille toevoegen. Nu dat is gelukt, en ik bovendien heel ben gebleven, ga ik dan morgen met het echte werk beginnen: een pelgrimstocht te voet van mijn woonplaats IJsselstein naar Rome. Duidelijk andere koek, want het plan is om in naar schatting honderd dagen de totale afstand van minimaal 2100 km. af te leggen.

Nu ik dit zo opschrijf besef ik opnieuw dat zo’n maandenlange wandeling geen kleinigheid is. Al heb ik wel wat ervaring, want negentien jaar geleden liep ik vanaf hetzelfde vertrekpunt (mijn voordeur in IJsselstein) naar Santiago de Compostela. Maar goed, toen was ik de vijftig net gepasseerd, terwijl ik dit jaar mijn zeventigste verjaardag mocht vieren. Dat vieren heb ik trouwens niet echt gedaan, in ieder geval niet op de traditionele manier. Want op dat moment had ik al bijna een jaar vast in mijn hoofd dat ik op de het best bij mij passende wijze wilde stilstaan bij mijn zeventigste levensjaar. Door iets te doen wat ik écht wil, iets bijzonders. Het opnieuw in mijn eentje op weg gaan op een eeuwenoude pelgrimstocht, deze keer naar Rome, werd een steeds duidelijker plan. Het werd Rome, omdat er zoveel religieuze historie aan verbonden is. Aan de stad natuurlijk, maar ook aan de weg ernaar toe. Erover lezen maakte me met de week enthousiaster.

Lichamelijk leek het me haalbaar, ik heb tenslotte altijd goed kunnen wandelen en de laatste jaren waren wat dat betreft niet de minste. Soms denk ik wel fitter te zijn dan ooit, wat normaal gesproken natuurlijk niet kan kloppen. Het helpt echter wel enorm om het zo te voelen! Maar de haalbaarheid heeft met méér te maken. Zo’n groots plan doet namelijk veel vragen rijzen bij jezelf en ook bij anderen. Kan je dat nog op jouw leeftijd? Hoe doe je dat met je medicijnen? Waar ga je overnachten? Hoe gaat dat als je zoals ik geen tent mee wilt nemen? Wat doe je als je ziek wordt? En net zo belangrijk: thuis kan Anita ook ziek worden. We hebben immers allebei de laatste jaren gezien dat gezondheid geen vanzelfsprekendheid is. Loop je nog lekker op de pelgrimsroute als het thuis niet goed gaat? En als je onderweg bent, bij welke omstandigheden breek je de tocht af? Na een paar maanden wikken en wegen en er samen over te praten durfde ik de knoop door te hakken. In 2026 ga ik naar Rome lopen! Lid worden van de Vereniging Pelgrimswegen naar Rome was daarna de eerste concrete stap.

Om twee redenen koos ik voor de Via Francigena als de vanaf Reims te volgen route. In de eerste plaats omdat deze me net iets korter lijkt dan de andere twee hoofdroutes en in de tweede plaats omdat er historie aan verbonden is én er tamelijk veel overnachtingsmogelijkheden beschreven zijn. Vanaf huis loop ik via de kortste weg naar Vessem, waarna achtereenvolgens de Via Monastica en Via Campaniensis me naar Reims brengen.

Het is een geweldige stimulans voor mij onderweg dat velen mij al lieten weten mij op mijn blog te gaan volgen. Op mijn summiere vooraankondiging kwamen onverwacht een flink aantal aanmoedigingen en wensen voor onderweg binnen. Ook ontving ik diverse persoonlijke berichten. Heel veel dank daarvoor, het doet me goed om jullie meeleven zo te ervaren! En reken maar..... ik ga jullie missen!

Goed, alle denkbare moeilijkheden onderweg zijn overdacht, alle spulletjes zijn gekocht, alle kilometers getraind, de inleiding is geschreven, de route staat vast. Morgen rond 13.00 uur begint het avontuur!

“Yeah. Well. I’ll be seein’ ya”  (Patti Smith Group, Wave)